Genealogie families Derksen en Gribnau

Fragment uit 'Kroniek van de familie Baltussen 1673-1975' door Albert Baltussen (Priester-Jezuiet).

De naam Elisabeth, al of niet verbonden met Maria, treffen we aan in bijna alle takken van onze familie. Verklaring van dit feit lijkt me, dat reeds onze stamouders een dochter hadden die Maria Elisabeth heette. Toen onze “Liza” nog eenkleinmeisje was zei haar vader eens: “Kind, wat lijk jij toch veel op je grootmoeder”. (Ook een Elisabeth). Liza vond dat niet zo leuk, want zij had haar oma niet anders gekend dan heel oud en versleten. Ik heb oma nooit gekend, maar ik hoop,dat zijop Liesje heeft geleken, want ik heb weinig mensen gekend die zoveel goedheid uitstraalden en zo'n aantrekkelijk karakter hadden als mijn zuster. Tijdens haar meisjesjaren was er zo weinig op haar gedrag aan te merken, dat zij daarom op haar schoolrapporten meermalen een 10 haalde. Zij was leergierig en ging moeilijkheden niet uit de weg. Op elke uitdaging van haarspeelkameraadjes,waaronder opvallend veel jongens, ging zij in en bereikte dan meestal wat zij wilde. Toen zij naar Nijmegen ging, naar het pensionaat St. Louis, blonk zij uit in alle vakken. Zij haalde met gemak haar einddiploma en beleefdedaarna heerlijkejaren door zich in te zetten voor alles wat goed was, zowel in het ouderlijk huis als verder om haar heen. Zij liet haar hart in alles meespreken. Eerst samen met haar moeder, later alleen, bezocht en verzorde zij behoeftigegezinnen en spoedigwas

"Juffrouw Liza" bij velen een begrip. Het bestuur van de Meisjesbescherming wist haar tactvol optreden te benutten bij uiterst moeilijke gevallen. Onder de eerste wereldoorlog betrok haar zuster Cor haar bij het hulp werk voor deBelgischevluchtelingen en na die oorlog was zij de stuwende kracht van het R.K. Huisvestingcomité, dat plaatsing zocht in nederlandse gezinnen voor Oostenrijkse, Hongaarse en Duitse kinderen. Honderden van deze zwaar ondervoede kinderen heeft zij persoonlijk bij pleegouders gebracht en hen daarna door taalmoeilijkheden, heimwee en onbegrip heengeloodst. Als bestuurslid van deverenigingmaakte zij een reis naar Wenen en Budapest, om daar kennis te kunnen maken met de ouders van de kinderen. Toen de grootste nood gelenigd was ontving zij een hoge Hongaarse onderscheiding, die door de bekende Mgr. Knebel met veelplechtigheid werduitgereikt. Nadat haar broers en zusters hun bestemming hadden gevonden bleef zij, met haar zuster Cor, haar moeder met de grootste zorg en liefde omringen. Toen moeder in september 1931 stierf gingen de gezusters haar eigen weg. Er was eenbijzondereverhouding gegroeid tussen Liesje en haar neef uit Gendt, Hendrik Verheijen. Zij hielden veel van elkaar, maar was een neef-nicht-huwelijk niet te riskant? "In jullie geval niet", zei haar geestelijke leidsman en daarom durfden zij in1938 tehuwen. Zij vestigden zich te Gendt, waar haar man een statig huis, het Witte Huis genaamd, had aangekocht. Over de zes jaar die zij daar woonden kon zij later spreken als over 'de sprookjesjaren te Gendt. Zielsgelukkig waren zij erenhooggeacht door haar dorpsgenoten, die de rijke gaven van geest en hart van haar en haar man hogelijk waardeerden.

De 'Slag om Arnhem' in 1944 maakte aan al dat moois een plotseling einde. De zaak van haar man, hun eigen huis en het halve dorp werden verwoest. Zelf moesten zij, samen met haar zus Ria en het gezin Kasteel, de Waal oversteken en zo kwamenzij,na een avontuurlijke zwerftocht in Friesland terecht, in Sint Nicolaasga, waar een goede kennis hun een villa had aangeboden. Juist in dergelijke moeilijke omstandigheden wist zij in haar vindingrijkheid de meest onverwachte problemen optelossen. Voor de kinderen Kasteel behoort deze periode "samen met tante Liesje en oom Henk" tot de mooiste herinneringen uit hun jeugd. Terwijl de familie Kasteel, kort na de bevrijding, naar Curacao kon vertrekken, waar vader Kasteel in 1942 tot gouverneur was benoemd, ging de familie Verheyen niet terug naar Gendt, waar alles wat hun dierbaar was vernield lag.

Zij vond een onderdak, eerst enige maanden bij broer Jan, de notaris in Beneden-Leeuwen en toen bij de familie van Koeverden te Buren. Van hieruit kon zij rustig uitkijken naar een geschikte plaats voor een nieuwe woning. Die plaats werdBunnik.Henk liet er een geriefelijk huis bouwen, waarvan de tuin, dank zij Liesje, spoedig een klein lustoord werd. Tuinieren was en bleef haar ontspanning en zij wist haar grond zo kundig en harmonisch te beplanten dat daar 's zomers en 's winters vanalles te genieten viel.

Helaas, nog geen jaar na haar vestiging in Bunnik werd haar het liefste dat zij bezat ontnomen: haar man stierf plotseling aan een hartinfarct. Hoe zwaar haar dit verlies gevallen is kunnen wij alleen maar gissen. Zelf bekende zij eens:"Ik koneralleen maar overheen komen door te proberen gelukkig te zijn met zijn geluk". De laatste 24 jaar van haar leven heeft "Tante Liesje", zoals zij graag genoemd werd, niet opgehouden ieder die zij ontmoette te helpen door haar inspirerende woorden en gulle gastvrijheid. Als een magneet trok zij familieleden, vriendinnenenbekenden naar zich toe, zodat zij zich nooit eenzaam heeft gevoeld. Wel werd het haar soms te veel, omdat zij zich ook alle ellende van de wereld aantrok en er, naar de mate van haar mogelijkheden, wat aan trachtte te doen.

De bron van deze interesse was een diep geloof, dat zij beleefde in een ongeveinsde liefde. Die liefde hield haar jeugdig en levendig, al dwong een minder goede gezondheid haar de laatste tijd tot een kalmer tempo. Haar hartslag was somszeeronregelmatig en plotseling, op de morgen van de 19de October 1977, bleef haar vermoeide hart stil staan. In de armen van een vriendin, die bij haar op bezoek was om te vragen of ze nog iets voor haar kon doen, gaf zij haar geest terug aanGod,voor wie zij had geleefd en aan wie zij toebehoorde.