Genealogie families Derksen en Gribnau

Toespraak bij de begrafenis van Paul door zijn vriend Bart Terhaar:

Lieve Paul en aanwezigen, 6 october 2016

"Wat fijn dat jullie allemaal in zulke grote getale zijn komen opdagen." Dit is de openingszin waarmee Paul jullie wilde verwelkomen. Hierbij gniffelde hij besmuikt om zijn mooie fonds. " Ik groet u allen zeer." Zoals Max Havelaar, destijds assistent resident, dit zei op een bijeenkomst. "Zo begroet ik ook u." was de tweede welkoms zin die hij daarop wilde laten volgen.

Paulus Theodorus Maria Gribnau geboren 4-5-1943 te Roermond. Deed Gymnasium B vervolgens 1 jaar conservatorium en daarna 1 jaar studie biologie om vervolgens het conservatorium af te maken op viool. Speelde in het Amsterdams Philharmonisch orkest en gaf muziekles. In het orkest liep hij uiteindelijk helaas helemaal vast.

Zijn strijd is gestreden.

Paul zijn leven was niet makkelijk en toen zijn ademhalingsproblemen, hij had OCPD, na een antibiotica kuur niet weg wilde trekken besloot hij dat hij wilde versterven door niet meer te gaan eten en drinken. 15 juli deelde hij mij dat mee. 30 september is Paul rustig ingeslapen. Zoals eerder gezegd was Paul zijn leven niet makkelijk en op zijn grafsteen wil hij daarom ook gezet hebben: "Het leven is hard en vol bittere teleurstellingen; maar zo nu en dan 'n aangename meevaller."

Paul leek vaak een gevoel te hebben van niet te voldoen en dat vormde een zeer gevoelige plek op zijn ego. Vaak voelde hij zich falen en eenzaam, boos op de wereld die niet deugde, waarbij hij soms verzachting kon zoeken in alcohol. Om wel te voldoen bouwde hij hele staketsels en constructen in zijn hoofd om ok te blijven. Vaak was het een zeer drukke bedoeling daarboven in zijn hoofd waar het als een op hol geslagen computer te keer leek te gaan.

Normen waarden ethiek en omgangsvormen had hij zeer hoog ingezet en hij getrooste zich veel inspanningen om daaraan te voldoen. "Ik gedraag mij goed." Paul kon daardoor erg van slag raken als de mensen om hem heen niet aan deze hoge eisen voldeden. En er was natuurlijk geen mens die aan zijn criteria kon tippen. Zo zat Paul bijvoorbeeld drie maanden lang te wachten op een voor hem belangrijk telefoontje van zijn telefoonprovider omdat deze gezegd had dat hij teruggebeld zou worden. Dingen moesten kloppen nietwaar.

Bij een net niet goed geformuleerde zin, een intonatie verkeerd of een lichte kritische noot van een ander kon Paul teleurgesteld en boos afhaken en vervolgens die persoon voor eeuwig uit zijn leven bannen. Andersinds was hij helemaal blij als een mevrouw hem in een tabakswinkel met egards bejegende en kon hij lange tijd speciaal langs die winkel blijven gaan om daar zijn pakje sigaretten een tijdschrift te halen. Tot ook hier natuurlijk watmisliep.

Maar Paul had ook heel andere kanten, zijn humor, met een vaak een subtiel ondertoontje, kond hem helemaal doen opleven. Paul had veel interesses, waarbij hij zich enorm in zijn 'ding' kon verdiepen. In zijn nog goede tijd haalde hij de hele motor van zijn Puch uit elkaar en reed hij daarmee helemaal naar Oost-europa. (toen hij de motor weer in elkaar gezet had natuurlijk). Hij maakte tochten op zijn racefiets en had veel plezier in hetwindsurfen.

Later maakte hij op de computer allerlei software, bouwde hij de perfecte geluidsinstallatie of zat hij uren lang te trainen aan de biljarttafel. Tijdens de etentjes die ik met Paul had waren er vaak geanimeerde gesprekken over de politiek of zaken uit de krant. Paul je was een erg speciaal mens, ik dank je voor onze vriendschap Je strijd is gestreden. Om in jouw woorden te blijven: "Ik groet u allen zeer." Dag lieve man.